Shloka 42
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
कुर्याच्छुभानि कर्माणि निवर्तेत् पापकर्मण: । दद्यान्नित्यं च वित्तानि तथा मुच्येत किल्बिषात्,मनुष्यको चाहिये कि वह शुभ कर्मोंका ही अनुष्ठान करे, पापकर्मसे सर्वथा दूर रहे तथा प्रतिदिन (निष्कामभावसे) धनका दान करे; ऐसा करनेसे वह पापोंसे मुक्त हो जाता है
kuryāc chubhāni karmāṇi nivarteta pāpakarmaṇaḥ | dadyān nityaṃ ca vittāni tathā mucyeta kilbiṣāt ||
انسان کو چاہیے کہ نیک و مبارک اعمال بجا لائے، گناہ کے کاموں سے بالکل باز رہے، اور ہر روز بے غرض نیت سے مال کا دان کرے؛ اس طرح وہ گناہ کی آلودگی سے آزاد ہو جاتا ہے۔
व्यास उवाच
Educational Q&A
One should cultivate a threefold discipline: (1) actively do good (śubha-karma), (2) refrain entirely from wrongdoing (pāpa), and (3) practice regular charity (nitya-dāna). This integrated conduct is presented as a practical means for cleansing moral fault (kilbiṣa) and progressing in dharma.
In Śānti Parva’s instruction-focused setting, Vyāsa delivers a concise ethical directive. Rather than describing an external event, the verse functions as counsel on right living—linking daily choices and generosity to inner purification and freedom from sin.