Shloka 9
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
मेरो: सहस्रै: स हि योजनानां द्वात्रिंशतोर्थ्व कविभिरननिरुक्त: | अनिन्द्रियाश्ञानशनाश्न तत्र निष्पन्दहीना: सुसुगन्धिनस्ते,क्षीरसागरके उत्तरभागमें जो श्वेत नामसे प्रसिद्ध विशाल द्वीप है, वह उनके सामने प्रकट हो गया। विद्वानोंने उस द्वीपको मेरुपर्वतसे बत्तीस हजार योजन ऊँचा बताया है। वहाँके निवासी इन्द्रियोंसे रहित, निराहार तथा चेष्टारहित एवं ज्ञानसम्पन्न होते हैं। उनके अंगोंसे उत्तम सुगन्ध निकलती रहती है
Meruḥ sahasraiḥ sa hi yojanānāṃ dvātriṃśad-ūrdhvaḥ kavibhir ananiruktaḥ | anindriyāś cānāśanāś ca tatra niṣpanda-hīnāḥ su-sugandhinaś te ||
نارد نے کہا—ان کے سامنے دودھ کے سمندر کے شمالی حصے میں واقع، ‘شویت’ کے نام سے مشہور ایک عظیم جزیرہ ظاہر ہوا۔ رشی اسے کوہِ مِیرو سے بتیس ہزار یوجن بلند بتاتے ہیں۔ وہاں بسنے والے جاندار حواس کی گرفت سے ماورا، غذا کی حاجت سے بے نیاز اور اضطرابِ حرکت سے خالی کہے گئے ہیں؛ پھر بھی وہ تَتّوَ گیان سے مالامال ہیں، اور ان کے بدن سے ہمیشہ خوشبو پھوٹتی رہتی ہے۔
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of purified existence: freedom from sensory compulsion, craving for food, and restless activity, while remaining established in knowledge. Ethically, it points toward restraint, inner stillness, and wisdom as marks of higher life.
Nārada describes a visionary geography: the appearance of the great Śveta-dvīpa in the northern part of the Ocean of Milk, its immense height relative to Meru, and the extraordinary qualities of its inhabitants.