Shloka 8
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
इन्द्रने सरस और सुगन्धित जलकी वर्षा की तथा दिव्य गन्ध फैलाती हुई परम पवित्र वायु चलने लगी ।। स शद्ले प्रथमे दिव्ये हिमवन्मेरुसम्भवे । संश्लिष्टे श्वेतपीते द्वे रुक्मरूप्यमये शुभे,भरतनन्दन! आगे बढ़नेपर श्रीशुकदेवजीने पर्वतके दो दिव्य एवं सुन्दर शिखर देखे, जो एक-दूसरेसे सटे हुए थे। उनमेंसे एक हिमालयका शिखर था और दूसरा मेरुपर्वतका। हिमालयका शिखर रजतमय होनेके कारण श्वेत दिखायी देता था और सुमेरुका स्वर्णमय शंंग पीले रंगका था। इन दोनोंकी लंबाई-चौड़ाई और ऊँचाई सौ-सौ योजनकी थी। उत्तरदिशाकी ओर जाते समय ये दोनों सुरम्य शिखर शुकदेवजीकी दृष्टिमें पड़े
indrena sarasaṃ sugandhitaṃ ca jalaṃ vṛṣṭaṃ divyagandhaṃ vikīrṇayantī paramapavitrā vāyur vavau || sa śaile prathame divye himavanmerusambhave | saṃśliṣṭe śvetapīte dve rukmarūpyamaye śubhe bharatanandana ||
بھیشم نے کہا— پھر شمال کی سمت بڑھتے ہوئے شُکدیَو نے دو آسمانی اور مبارک پہاڑی چوٹیوں کو دیکھا جو ایک دوسرے سے ملی ہوئی تھیں—ایک ہِمَوان کی، جو چاندی کی مانند سفید چمکتی تھی، اور دوسری مِیرو کی، جو سونے کی مانند زرد تاباں تھی۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage underscores inner and outer purification: when one moves in a righteous, disciplined direction (symbolized by Śukadeva’s northward progress), nature is portrayed as harmonizing with dharma—rain, wind, and sacred landscapes become signs that elevate the mind toward purity, restraint, and higher contemplation.
Bhīṣma describes a sanctified scene: Indra causes fragrant rain and a pure, perfume-bearing wind to blow. As Śukadeva advances, he sees two adjacent divine peaks—Himavat’s silvery-white summit and Meru’s golden-yellow summit—both immense and auspicious, marking a wondrous stage in the journey.