Shloka 30
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
उस समय मन्दाकिनीके तटपर क्रीड़ा करती हुई समस्त अप्सराएँ महर्षि व्यासको अपने निकट पाकर बड़ी घबराहटमें पड़ गयीं, अचेत-सी हो गयीं। कोई जलमें छिप गयीं और कोई लताओंकी झुरमुटमें ।। वसनान्याददु: काश्ित् त॑ं दृष्टवा मुनिसत्तमम् | तां मुक्ततां तु विज्ञाय मुनि: पुत्रस्य वै तदा,कुछ अप्सराओंने मुनिश्रेष्ठ व्यासको देखकर अपने वस्त्र पहन लिये। उस समय अपने पुत्रकी मुक्तता जानकर मुनि बड़े प्रसन्न हुए और अपनी आसक्तिका विचार करके वे बहुत लज्जित भी हुए
tadā mandākinītīre krīḍantyaḥ sarvā apsaraso mahārṣiṃ vyāsaṃ samīpe prāptaṃ dṛṣṭvā mahad udvignāḥ saṃjñāṃ prāyaśo jahruḥ | kāścid jalāntarhitaṃ gatāḥ, kāścid latāgulmeṣu nilīnāḥ || vasanāny ādaduḥ kāścit taṃ dṛṣṭvā munisattamam | tāṃ muktatāṃ tu vijñāya munir vyāsas tadā sutasya vai, prahṛṣṭo 'bhavat; svāsaktiṃ ca vicārya lajjām api jagāma ||
بھیشم نے کہا: اسی وقت منداکنی کے کنارے کھیلتی ہوئی تمام اپسراؤں نے جب مہارشی ویاس کو اپنے قریب آتے دیکھا تو یکایک گھبرا اٹھیں اور گویا بے ہوش سی ہو گئیں۔ کوئی پانی میں چھپ گئی اور کوئی بیلوں اور جھاڑیوں کے جھنڈ میں سرک گئی۔ چند نے اس مُنیِ برتر کو دیکھ کر جلدی سے اپنے کپڑے پہن لیے۔ تب اپنے بیٹے کی رہائی جان کر مُنی نہایت مسرور ہوا؛ مگر اپنی ہی وابستگی پر غور کر کے شرمندگی سے بھی ڈھک گیا۔
भीष्म उवाच