Shloka 191
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
यथा शाून््ये पुरागारे भिक्षुरेकां निशां वसेत् । तथाहं त्वच्छरीरे5स्मिन्निमां वत्स्यामि शर्वरीम्,जैसे नगरके किसी सूने घरमें संन्यासी एक रात निवास कर लेता है, इसी तरह आपके इस शरीरमें मैं आजकी रात रहूँगी
yathā śūnye purāgāre bhikṣur ekāṃ niśāṃ vaset | tathāhaṃ tvaccharīre 'smin nimāṃ vatsyāmi śarvarīm ||
جیسے شہر کے کسی ویران گھر میں کوئی بھکشو ایک رات ٹھہر جائے، اسی طرح میں آج کی یہ رات آپ کے اس جسم میں—محض عارضی ٹھکانے کی طرح—گزاروں گی۔
भीष्य उवाच
Educational Q&A
The verse uses a renunciant’s brief stay in an empty house as a metaphor for non-attachment: one should regard embodied existence and worldly residence as temporary, without possessiveness, emphasizing detachment and ethical restraint.
Bhīṣma speaks in the didactic setting of Śānti Parva, employing a vivid simile to describe a short, non-possessive ‘staying’—framing the body as a transient lodging rather than a permanent self.