नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ब्रह्मादीनां खेचराणां क्षितौ च ये चाधस्तात् संवसन्ते नरेन्द्र । तत्रैव तद्दर्शनं दर्शयन् वै सम्यक् क्षेम्यं ये पथं संश्रिता वै
brahmādīnāṁ khecarāṇāṁ kṣitau ca ye cādhastāt saṁvasanti narendra | tatraiva taddarśanaṁ darśayan vai samyak kṣemyaṁ ye pathaṁ saṁśritā vai, rājā janaka |
یاج्ञولکیہ نے کہا—اے جنک راجا! آسمان میں سیر کرنے والے برہما وغیرہ دیوتاؤں میں، زمین پر بسنے والے انسانوں میں، اور زمین کے نیچے کے لوکوں میں رہنے والوں میں—جن جنہوں نے خیر و فلاح والے موکش-مارگ کا سہارا لیا تھا، وِشواوسُو اُن کے اپنے اپنے عوالم میں جا کر میرے بتائے ہوئے اس سمیک-درشن کی تعلیم دیتا رہا۔
याज़्वल्क्य उवाच
The verse emphasizes samyak-darśana—true or right understanding—as the foundation of the auspicious path to liberation, and presents it as a universal teaching applicable across all realms (gods, humans, and beings in lower worlds).
Yājñavalkya tells King Janaka that Viśvāvasu carried the instruction he had received—this doctrine of right vision—to qualified seekers in every realm, teaching them where they lived, provided they had taken refuge in the welfare-giving path to mokṣa.