Shloka 33
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
सूंजय भी देवराजके समान पराक्रमी पुत्र पाकर रानी-सहित बड़े प्रसन्न हुए और निरन्तर वनमें ही रहने लगे। ततो भागीरथीतीरे कदाचिन्निर्जने वने । धात्रीद्वितीयो बाल: स क्रीडार्थ पर्यधावत,स बालस्तेन निष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मज: । व्यसु: पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्कुशे उस बाघने वहाँ काँपते हुए राजकुमारको गिराकर पीस डाला। वह प्राणशून्य होकर पृथ्वीपर गिर पड़ा। यह देखकर धाय चिल्ला उठी
tato bhāgīrathī-tīre kadācin nirjane vane | dhātrī-dvitīyo bālaḥ sa krīḍārthaṁ paryadhāvat || sa bālas tena niṣpiṣṭo vepamāno nṛpātmajaḥ | vyasuḥ papāta medinyāṁ tato dhātrī vicukkuśe ||
پھر ایک بار بھاگیرتھی کے کنارے ایک سنسان جنگل میں، صرف دایہ کے ساتھ وہ راجکمار کھیل کے لیے اِدھر اُدھر دوڑ رہا تھا۔ وہاں ایک شیر نے کانپتے ہوئے اس شاہی بچے کو پکڑ کر کچل ڈالا؛ جان سے خالی ہو کر وہ زمین پر گر پڑا۔ یہ دیکھ کر دایہ نے شدید کرب سے چیخ ماری۔
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the fragility of worldly happiness and the dharmic duty of vigilant protection—especially of children and dependents—showing how negligence or sheer unpredictability can lead to irreversible loss.
On the Bhāgīrathī’s bank in a deserted forest, the prince runs about playing with only his nurse nearby; a tiger crushes him, he dies and falls to the ground, and the nurse wails upon witnessing the calamity.