Shloka 17
न धर्मकाल: पुरुषस्य निश्चितो न चापि मृत्यु: पुरुष प्रतीक्षते । सदा हि धर्मस्य क्रियैव शोभना यदा नरो मृत्युमुखेडभिवर्तते,पुरुषके लिये धर्म करनेका कोई विशेष समय निश्चित नहीं है; क्योंकि मृत्यु किसीकी बाट नहीं जोहती। जब मनुष्य सदा मौतके मुखमें ही है, तब नित्य-निरन्तर धर्मका आचरण करते रहना ही उसके लिये शोभाकी बात है
na dharmakālaḥ puruṣasya niścito na cāpi mṛtyuḥ puruṣa pratīkṣate | sadā hi dharmasya kriyaiva śobhanā yadā naro mṛtyumukhe ’bhivartate ||
انسان کے لیے دھرم پر چلنے کا کوئی مقرر وقت نہیں؛ اور موت بھی کسی کا انتظار نہیں کرتی۔ جب آدمی ہمیشہ گویا موت کے دہانے پر کھڑا ہے، تو اس کے لیے یہی زیبا ہے کہ وہ مسلسل اور بےوقفہ دھرم کا عمل کرتا رہے۔
पराशर उवाच
Educational Q&A
Do not postpone dharma. Since death can come at any time and does not wait, the only fitting course is to practice righteousness and duty continuously, not merely at a ‘convenient’ moment.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, the sage Parāśara delivers a moral exhortation: he warns against delaying ethical and religious conduct, grounding his advice in the unpredictability of death.