Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
यत् तु निश्रेयसं सम्यक् तच्चैवासंशयात्मकम्
yat tu niśreyasaṃ samyak tac caivāsaṃśayātmakam | suhṛdām anugrahaḥ śatrubhāva-dhāriṇāṃ duṣṭānāṃ daṇḍanaṃ tathā dharmārtha-kāma-saṃgrahaś ca—idaṃ manīṣiṇaḥ śreya ity āhuḥ ||
جو چیز حقیقتاً اعلیٰ خیر (نِشریَس) تک پہنچاتی ہے، وہ جب درست طور پر سمجھی جائے تو اپنی فطرت میں سراسر بے شک و شبہ ہوتی ہے۔ خیرخواہوں پر عنایت کرنا، دشمنی پالنے والے بدکاروں کو سزا دینا، اور دھرم، ارتھ اور کام—ان تین مقاصدِ حیات کو حاصل و محفوظ رکھنا—دانش مند اسی کو ‘شریَس’ کہتے ہیں۔
नारद उवाच
True welfare (niśreyasa/śreyas) is not uncertain or speculative; it is recognized by clear ethical duties: support the well-disposed, restrain and punish the malicious who act from enmity, and responsibly secure dharma, artha, and kāma in a balanced way.
In Śānti Parva’s instruction on righteous governance and conduct, Nārada states criteria for what counts as genuine ‘good’: benevolence toward allies and well-wishers, firm punishment of hostile wrongdoers, and the orderly pursuit of the three human aims (dharma, artha, kāma).