Shloka 23
देव्युवाच कि नाम दान॑ नियमं तपो वा कुर्यामहं येन पतिर्ममाद्य । लभेत भागं भगवानचिन्त्यो हार्ध तथा भागमथो तृतीयम्,(दूसरी ओर कैलास पर्वतपर) पार्वती देवी (बहुत दुखी होकर) कह रही थीं--आह,, मैं कौन-सा व्रत, दान या तप करूँ, जिसके प्रभावसे आज मेरे पतिदेव अचिन्त्य भगवान् शंकरको यज्ञका आधा अथवा तिहाई भाग अवश्य प्राप्त हो?”
devy uvāca ki nāma dānaṁ niyamaṁ tapo vā kuryām ahaṁ yena patir mamādya | labheta bhāgaṁ bhagavān acintyo hārdhaṁ tathā bhāgam atho tṛtīyam ||
دیوی نے کہا—“میں کون سا دان، کون سا نِیَم/ورت یا کون سی تپسیا کروں کہ آج میرے پتی—اچِنتیہ بھگوان شنکر—یجّیہ میں اپنا واجب حصہ پا لیں؟ کم از کم آدھا، ورنہ تہائی حصہ ہی سہی، انہیں ضرور ملے۔”
दक्ष उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic approach to restoring rightful honor: the speaker seeks to achieve justice through ethical means—charity, disciplined vows, and austerity—rather than coercion. It also underscores devotion and the belief that inner discipline can realign social-ritual order.
Pārvatī, distressed, asks what religious practice she should perform so that her husband Śiva (Śaṅkara), described as ‘inconceivable,’ will receive his due portion in a sacrifice—ideally half, or at least a third.