Shloka 9
श्रेयो-धर्मकर्मविचारः
Inquiry into Śreyas, Dharma, and Karma
सनकादि महर्षियोंकी शुक्राचार्य एवं वृत्रासुरसे भेंट अस्मिन् गच्छन्ति विलयमस्माच्च प्रभवन्त्युत । नैष ज्ञानवता शक््यस्तपसा नैव चेज्यया । सम्प्राप्तुमिन्द्रियाणां तु संयमेनैव शक््यते,“समस्त प्राणी इन्हींमें लयको प्राप्त होते हैं और इन्हींसे प्रकट भी होते हैं। इन्हें कोई शास्त्रज्ञान, तपस्या और यज्ञके द्वारा भी नहीं पा सकता। केवल इन्द्रियोंके संयमसे ही उनकी उपलब्धि हो सकती है
sanakādi-maharṣayaḥ śukrācārya-vṛtrāsurābhyāṃ saṃgacchante | asmin gacchanti vilayam asmāc ca prabhavanty uta | naiṣa jñānavatā śakyaḥ tapasā naiva cejyayā | samprāptum indriyāṇāṃ tu saṃyamenaiva śakyate ||
تمام جاندار اسی میں لَے ہو جاتے ہیں اور اسی سے پھر ظاہر ہوتے ہیں۔ محض شاستر کے علم سے، نہ تپسیا سے اور نہ ہی یَجْن سے اس کی رسائی ممکن ہے؛ اس کی دستیابی تو صرف حواس کے ضبط و تسلط سے ہی ہو سکتی ہے۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The highest reality is not secured by mere scholarship, austerity, or ritual sacrifice; it is realized through indriya-saṃyama—disciplined restraint and mastery of the senses, which stabilizes the mind and makes true knowledge effective.
In Bhishma’s discourse on liberation in the Shanti Parva, he cites revered figures—Sanakadi sages, Shukracharya, and Vritrasura—to frame a teaching about the ultimate source into which beings dissolve and from which they arise, emphasizing inner discipline over external means.