Shloka 12
नारद-समङ्ग-संवादः — The Nārada–Samaṅga Dialogue on Fearlessness and Equanimity
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo 'sau prāṇāntiko rogas tāṁ tṛṣṇāṁ tyajataḥ sukham ||
وہ تِشنہ (حرص) جسے کج فہم اور گمراہ لوگ چھوڑ نہیں پاتے، جو جسم کے بوڑھا ہو جانے پر بھی خود بوڑھی نہیں ہوتی، اور جسے آخری سانس تک رہنے والی بیماری کہا گیا ہے—جو اس پیاس کو ترک کر دے، اسی کو حقیقی خوشی نصیب ہوتی ہے۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Craving (tṛṣṇā) is portrayed as an enduring illness that persists even as the body ages; real happiness comes from abandoning this insatiable desire through discernment and self-restraint.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma continues advising Yudhishthira, emphasizing inner discipline: the conquest of craving is presented as a decisive step toward peace and lasting well-being.