Shloka 33
नारद–असित (देवल) संवादः — भूतप्रभवाप्यय, इन्द्रिय-गुण-विवेक, क्षेत्रज्ञ-तत्त्व
यज्ञशास्त्रमें क्रमश: वर्णित ये सम्पूर्ण यज्ञांग विधि-पूर्वक यज्ञमें प्रयुक्त हो एक दूसरेको धारण करते हैं ।। आम्नायमार्ष पश्यामि यस्मिन् वेदा: प्रतिष्ठिता: । त॑ विद्वांसोडनुपश्यन्ति ब्राह्मणस्यानुदर्शनात्,मैं ऋषियोंद्वारा कथित आम्नाय (धर्मशास्त्र) को देखता हूँ, जिसमें सारे वेद प्रतिष्ठित हैं। कर्ममें प्रवृत्ति करानेवाले ब्राह्मणग्रन्थके वाक्योंका उसमें दर्शन होनेसे विद्वान् पुरुष उस आर्षग्रन्थको प्रमाणभूत मानते हैं
āmnāyam ārṣaṁ paśyāmi yasmin vedāḥ pratiṣṭhitāḥ | taṁ vidvāṁso 'nupaśyanti brāhmaṇasyānudarśanāt ||
کپِل نے کہا—“میں اُس رِشیوں کے کہے ہوئے قدیم آمْنای (روایت) کو دیکھتا ہوں جس میں وید مضبوطی سے قائم ہیں۔ چونکہ وہ برہمن-حصّوں کے اُن معتبر اقوال سے مؤیَّد ہے جو عملِ یَجْن کی رہنمائی کرتے ہیں، اس لیے اہلِ علم اُس رِشیانہ تعلیم کو معیارِ حجّت مانتے ہیں۔”
कपिल उवाच
Educational Q&A
Kapila affirms a hierarchy of scriptural authority: the seer-transmitted tradition (āmnāya) is trustworthy because the Vedas are grounded in it and because it is corroborated by the Brāhmaṇa portions that prescribe and explain ritual action; thus the learned accept it as pramāṇa (a valid standard).
In the didactic setting of Śānti Parva, Kapila is explaining how wise people determine what counts as authoritative dharma/ritual teaching, pointing to the continuity between Veda, Brāhmaṇa guidance, and the received seerly tradition.