नारद–असित (देवल) संवादः — भूतप्रभवाप्यय, इन्द्रिय-गुण-विवेक, क्षेत्रज्ञ-तत्त्व
तथैवान्न हृहरह:ः सायंप्रातर्निर्ूप्यते | पशवश्चाथ धान्यं च यज्ञस्याड्रमिति श्रुति:,प्रतिदिन सबेरे-शाम अन्नको प्राणका भोज्य बताया गया है। पशु और धान्य--ये यज्ञके अंग हैं, ऐसा श्रुति कहती है
tathaivānnaṃ hṛharahaḥ sāyaṃprātar nirūpyate | paśavaś cātha dhānyaṃ ca yajñasyāṅgam iti śrutiḥ |
اسی طرح اناج کو ‘پران’ کی غذا قرار دے کر صبح و شام باقاعدہ تناول کرنے کا حکم بتایا گیا ہے۔ اور شروتی کہتی ہے کہ جانور اور غلہ—یہ دونوں یَجْن کے اَنگ ہیں۔
कपिल उवाच
Daily eating is not mere pleasure but a dharmic act sustaining life; śruti frames grain and livestock as constituents of yajña, implying that livelihood and consumption should be regulated, offered, and aligned with sacred duty.
Kapila continues instructing on dharma and the sacrificial order, grounding ethical life in śruti: regular food intake is prescribed, and the material bases of sacrifice—animals and grain—are identified as yajña’s essential supports.