Shloka 8
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
“वरदायक प्रभो! देव! सुना है कि पापाचारी प्राणी यमराजके लोकमें गिराये जाते हैं, अतः आपसे प्रसन्न होनेके लिये प्रार्थना करती हूँ, आप मुझपर कृपा कीजिये ।। एतदिच्छाम्यहं काम॑ त्वत्तो लोकपितामह । इच्छेयं त्वत्प्रसादार्थ तपस्तप्तुं महेश्वर,“लोकपितामह! महेश्वर! मैं आपसे अपनी एक अभिलाषाकी पूर्ति चाहती हूँ। मेरी इच्छा है कि मैं आपकी प्रसन्नताके लिये कहीं जाकर तप करूँ”
etad icchāmy ahaṃ kāmaṃ tvatto lokapitāmaha | iccheyaṃ tvatprasādārthaṃ tapas taptuṃ maheśvara ||
نارد نے کہا— اے بخششوں کے عطا کرنے والے پروردگار، اے دیو! میں نے سنا ہے کہ گناہ گار جاندار یم کے لوک میں گرا دیے جاتے ہیں۔ اس لیے آپ کی رضا پانے کے لیے میں دعا کرتا ہوں— مجھ پر کرپا کیجیے۔ اے لوک پِتامہ، اے مہیشور! میں آپ سے ایک خواہش کی تکمیل چاہتا ہوں؛ میں چاہتا ہوں کہ کہیں جا کر تپسیا کروں تاکہ آپ خوش ہوں۔
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical conduct with post-mortem consequence (wrongdoers fall into Yama’s realm) and presents devotion expressed through tapas as a means to seek divine grace and moral-spiritual clarity.
Nārada addresses a supreme lord (called Maheśvara and Lokapitāmaha), expressing concern about the fate of sinful beings and requesting permission/means to undertake austerities in order to obtain the deity’s favor and fulfill a specific wish.