अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
अपन क्रात बछ। अकाल अष्टपज्चाशर्दाधिकद्विशततमो< ध्याय: मृत्युकी घोर तपस्या और प्रजापतिकी आज्ञासे उसका प्राणियोंके संहारका कार्य स्वीकार करना नारद उवाच विनीय दुःखमबला सा5<त्मनैवायतेक्षणा । उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा लतेवावर्जिता तदा
nārada uvāca | vinīya duḥkham abalā sātmanaivāyatekṣaṇā | uvāca prāñjalir bhūtvā latevāvarjitā tadā ||
نارد نے کہا—اے راجن! پھر بڑی آنکھوں والی وہ نرم خو عورت اپنے ہی ضبط سے غم کو تھام کر، جھکی ہوئی بیل کی مانند فروتن ہوئی، اور ہاتھ باندھ کر اسی وقت برہما سے بولی۔
नारद उवाच
The verse teaches ethical self-mastery: one should restrain grief internally and approach elders or divine authority with humility and reverence (folded hands), making one’s speech fit for receiving guidance.
Narada narrates that a large-eyed woman, after steadying her sorrow, bows humbly with folded hands and begins to speak to Brahmā, signaling a transition from emotional turmoil to respectful petition.