Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
याज्यत: शिष्यतो वापि कन््याया वा धनं महत् | यदा55गच्छेद् यजेद् दद्यान्नैको5श्रीयात् कथंचन
yājyataḥ śiṣyataḥ vāpi kanyāyā vā dhanaṃ mahat | yadā gacched yajed dadyān naiko 'śrīyāt kathaṃcana ||
ویاس نے کہا—خواہ یَجمان سے یَجْیَک کی فیس کے طور پر، یا شاگرد سے استاد کی اجرت کے طور پر، یا کنیا سے متعلق مہر/قیمتِ نکاح کے طور پر جب کسی کو بہت سا مال حاصل ہو، تو اسی مال سے یَجْیَہ کرے اور دان دے؛ کسی بھی طرح اسے صرف اپنی ذات کے لیے نہ کھائے نہ برتے۔
व्यास उवाच
Wealth gained through socially and ritually significant channels (priestly fees, teaching remuneration, or marriage-related payments) should be redirected toward yajña and dāna, not hoarded or enjoyed selfishly; prosperity is to be shared and sanctified through duty.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Vyāsa lays down a rule of conduct: when such wealth is obtained, the recipient should use it for sacrificial acts and charitable giving, avoiding exclusive personal enjoyment.