योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
जितकाशिनि शूरे च संग्रामेष्वनिवर्तिनि । निवसामि मनुष्येन्द्रे सदैव बलसूदन
jitakāśini śūre ca saṅgrāmeṣv anivartini | nivasāmi manuṣyendre sadaiva balasūdana ||
شکر نے کہا— اے بلسودن! جو انسانوں میں اندرا کے مانند بادشاہ فتح کی تابانی سے درخشاں ہو، بہادر ہو، اور میدانِ جنگ میں کبھی پسپا نہ ہو—اسی کے اندر میں ہمیشہ سکونت رکھتی ہوں۔
शक्र उवाच
Divine prosperity and support are portrayed as abiding with a ruler who embodies kṣatriya-dharma—heroism, steadfastness, and refusal to retreat in righteous battle—suggesting that fortune follows disciplined courage rather than mere status.
Indra (Śakra), addressing “Balasūdana,” declares that he continually resides in a human king who is victorious and unwavering in battle, reinforcing the link between martial steadfastness and divine presence.