योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अभिततस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम्
abhitatastūdāyantaṁ tam arkam arkam ivāparam | udita hote hue sūryake pāsa hī ākāśaṁ teṣāṁ dvitīya-sūrya-samāṁ divyāṁ jyotiṁ dadarśuḥ, yā prajvalitāgni-śikhā-samā prakāśamānā āsīt | bhārata! sā jyotiḥ kramaśas tayoḥ samīpam āgacchantīva dṛśyate |
تب وہ دونوں طلوع ہوتے ہوئے سورج کی طرف بڑھتے چلے جا رہے تھے۔ اسی ابھرتے سورج کے قریب ہی آسمان میں انہیں دوسرے سورج کی مانند ایک الٰہی نور دکھائی دیا—جو بھڑکتی آگ کی لَو کی چوٹی کی طرح چمک رہا تھا۔ اے بھارت! وہ روشنی رفتہ رفتہ ان دونوں کے اور قریب آتی ہوئی محسوس ہوئی۔
भीष्म उवाच
The verse uses cosmic imagery to suggest that divine guidance can appear as an unmistakable, intensifying radiance—an ethical cue that higher order (dharma) draws near when one advances with purpose and discipline.
As the two figures continue advancing toward the rising sun, they see a brilliant, flame-like divine light in the sky, comparable to a second sun, and it seems to approach them gradually.