Shloka 14
प्रजापतयः देवगणाश्च दिशि-दिशि स्थिताः ऋषयः
Prajāpatis, Deva-Groups, and the Ṛṣis Assigned to the Directions
आत्मादिश्नि: कर्मभिरिध्यमानो धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान् सुखार्थी | परं हि तत् कर्मपथादपेत॑ निराशिषं ब्रह्मपरं हावैति,जब मन नित्य कर्मोंके अनुष्ठानसे राग आदि दोषोंको दूर करके दर्पणकी भाँति स्वच्छ एवं दीप्तिमान् हो जाता है, तब वह द्युतिमान् (सदसदू-विवेकके प्रकाशसे युक्त) और नित्य सुखका अभिलाषी (मुमुक्षु) होकर निर्वाणभावसे धर्ममें प्रवृत्त होता है एवं कर्ममार्गसे अतीत तथा कामनाओंसे रहित परब्रह्म परमात्माका साक्षात्कार कर लेता है
ātmādiśniḥ karmabhir idhyamāno dharme pravṛtto dyutimān sukhārthī | paraṃ hi tat karmapathād apetaṃ nirāśiṣaṃ brahmaparaṃ ha vaiti ||
بھیشم نے کہا—جب باطن کی خودی، مقدس آگ کی مانند، مقررہ فرائض کی مسلسل ادائیگی سے بھڑک اٹھتی اور روشن ہو جاتی ہے، تو انسان تمیز و بصیرت کے نور سے تاباں ہو کر اعلیٰ اور دائمی سکھ کا طالب بنتا ہے اور رہائی کے جذبے کے ساتھ دھرم میں قائم ہوتا ہے۔ پھر وہ کرم کے راستے سے آگے بڑھ کر، خواہشوں سے آزاد ہو کر، پرَب्रह्म کا ساکشاتکار کر لیتا ہے۔
भीष्म उवाच