Shloka 77
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
स्वर्ग उवाच स्वर्ग मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् । अविवादो<स्तु युवयोरुभौ तुल्यफलौ युवाम्,स्वर्ग बोला--राजेन्द्र! आपको विदित हो कि मैं स्वर्ग हूँ और स्वयं ही शरीर धारण करके यहाँ आया हूँ। आप दोनोंमें विवाद न हो। आप दोनों समान फलके भागी हों
svarga uvāca — svargaṃ māṃ viddhi rājendra rūpiṇaṃ svayam āgatam | avivādo 'stu yuvayor ubhau tulyaphalau yuvām ||
سورگ نے کہا—اے راجندر! جان لو کہ میں خود سورگ ہوں، جو جسم دھار کر یہاں آیا ہوں۔ تم دونوں کے درمیان کوئی نزاع نہ ہو؛ تم دونوں ایک ہی اجر کے برابر حصے دار ہو۔
स्वर्ग उवाच
Educational Q&A
The verse teaches impartiality in the distribution of spiritual results: when merit is comparable, there should be no quarrel, and both parties should accept an equal share of the reward. It also elevates non-contention (avivāda) as an ethical ideal.
Heaven (Svarga) appears in a tangible, embodied form and addresses a king, intervening to stop a dispute between two individuals. Svarga declares that both disputants deserve the same outcome and instructs them to avoid conflict.