Shloka 4
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
प्रह्माद उवाच स्वस्थ: शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोडनसूयक: । सुवाक् प्रगल्भो मेधावी प्राज्ञशक्षरसि बालवत्,प्रह्नमाद बोले--ब्रह्मय! आप स्वस्थ, शक्तिमान्, मृदु, जितेन्द्रिय, कर्मारम्भसे दूर रहनेवाले, दूसरोंके दोषोंपर दृष्टि न डालनेवाले, सुन्दर और मधुर वचन बोलनेवाले, निर्भीक, प्रतिभाशाली, मेधावी तथा तत्त्वज्ञ होकर भी बालकोंके समान विचर रहे हैं
Prahlāda uvāca: svasthaḥ śakto mṛdur dānto nirvidhitsodanasūyakaḥ | suvāk pragalbho medhāvī prājñaś ca kṣarasi bālavat ||
پرہلاد نے کہا— اے برہمن! آپ مطمئن و تندرست، قوی، نرم خو اور ضبطِ نفس والے ہیں؛ بے قرار خواہش کے زیرِ اثر کسی کام کا آغاز نہیں کرتے اور دوسروں کے عیب نہیں ڈھونڈتے۔ آپ کی گفتگو شیریں اور خوش اسلوب ہے؛ آپ دلیر، ذہین، عالم اور دانا ہیں— پھر بھی بچے کی سی سادگی کے ساتھ چلتے پھرتے ہیں۔
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ethical ideal: inner steadiness (svastha), strength without harshness (śakta yet mṛdu), disciplined senses (dānta), freedom from envy and fault-finding (anasūyaka), and refined truthful speech (suvāk). Even with wisdom and learning, one should retain childlike simplicity (bālavat), indicating humility and lack of ego.
Prahlāda addresses a Brahman/sage-like figure, observing and commending his virtues. The description functions as a character assessment within the Śānti Parva’s moral discourse, highlighting the marks of a truly wise person whose conduct is gentle, non-malicious, and humble.