मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
स एवमुक्त: सुहृदा तेन तत्र हितैषिणा । प्रत्युवाच ततो राजन् विनिश्चित्य तदार्तवत्,राजन! अपने उस हितैषी सुहृदके इस प्रकार कहनेपर गौतम मन-ही-मन कुछ निश्चय करके आर्त-सा होकर बोला--
sa evam uktaḥ suhṛdā tena tatra hitaiṣiṇā | pratyuvāca tato rājan viniścitya tadārtavat ||
اے راجن! وہاں اُس خیرخواہ دوست نے جب یوں کہا تو اس نے دل ہی دل میں پختہ فیصلہ کر لیا، پھر مضطرب و رنجیدہ سا ہو کر جواب دیا۔
भीष्म उवाच