Shloka 7
Adhyāya 166: Kṛtaghna-doṣa (कृतघ्नदोषः) — the fault of ingratitude and the limits of expiation
यो वैश्य: स्याद् बहुपशुर्हीनक्रतुरसोमप: । कुट॒म्बात् तस्य तद् वित्तं यज्ञार्थ पार्थिवो हरेत्,यदि धर्मात्मा राजाके रहते हुए किसी यज्ञकर्ताका, विशेषतः ब्राह्मणका यज्ञ धनके बिना अधूरा रह जाय--उसके एक अंशकी पूर्ति शेष रह जाय तो राजाको चाहिये कि उसके राज्यमें जो बहुत पशुओं तथा वैभवसे सम्पन्न वैश्य हो, यदि वह यज्ञ तथा सोमयागसे रहित हो तो उसके कुटुम्बसे उस धनको यज्ञके लिये ले ले
yo vaiśyaḥ syād bahupaśur hīnakratur asomapāḥ | kuṭumbāt tasya tad vittaṃ yajñārthaṃ pārthivo haret, yadi dharmātmā rājā ||
بھیشم نے کہا—جو ویشیہ بہت سے مویشیوں اور دولت کا مالک ہو مگر یَگّیہ کے کرم میں کوتاہ ہو اور سوم یَگّیہ نہ کرتا ہو، اس کے گھرانے سے بادشاہ یَگّیہ کے لیے مال لے لے۔ خصوصاً جب کسی یجمان کا—اور بالخصوص برہمن کا—یَگّیہ مال کی کمی سے ایک حصے میں ادھورا رہ جائے، تب دھرم کی حفاظت کے لیے یہ مناسب ہے۔
भीष्म उवाच