Satya-lakṣaṇa (The Characteristics and Forms of Truth) | सत्यलक्षणम्
ऑपन--माजल बक। असल पञ्चपञ्चाशर्दाधिकशततमो< ध्याय: नारदजीका सेमल-वृक्षको उसका अहंकार देखकर फटकारना नारद उवाच बन्धुत्वादथवा सख्याच्छाल्मले नात्र संशय: । पालयत्येव सततं भीम: सर्वत्रगोडनिलः,नारदजीने कहा--शाल्मले! इसमें संहाय नहीं कि तुम्हें अपना बन्धु अथवा मित्र माननेके कारण ही सर्वत्रगामी भयानक वायुदेव सदा तुम्हारी रक्षा करते हैं
nārada uvāca |
bandhutvād athavā sakhyāc chālmale nātra saṁśayaḥ |
pālayaty eva satataṁ bhīmaḥ sarvatrago 'nilaḥ ||
نارد نے کہا: “اے شالمَلی! اس میں کوئی شک نہیں؛ وہ تمہیں اپنا رشتہ دار یا دوست سمجھتا ہے، اسی لیے ہر جگہ پہنچنے والا ہیبت ناک وایودیو سدا تمہاری حفاظت کرتا ہے۔”
नारद उवाच
Protection and favor often arise from relationship—kinship or friendship—rather than from one’s own greatness; recognizing the true cause of one’s security helps curb pride and cultivates humility.
Nārada addresses the Śālmali tree and points out that the fearsome, all-ranging Wind-god continually safeguards it, specifically because Vāyu considers it a friend or relative—setting up a corrective to the tree’s arrogance.