Shloka 433
ऋषिसमागमः — युधिष्ठिरस्य शोकवर्णनम्
Sage Assembly and Yudhiṣṭhira’s Articulation of Grief
कथं नु शप्तो भ्राता मे तत्त्वं वक्तुमिहाहसि । नारदजी! संग्राममें कर्णके पहियेको पृथ्वी क्यों निगल गयी और मेरे बड़े भाई कर्णको कैसे यह शाप प्राप्त हुआ? इसे आप ठीक-ठीक बतानेकी कृपा करें
kathaṃ nu śapto bhrātā me tattvaṃ vaktum ihārhasi | nāradajī! saṃgrāme karṇasya pahiye ko pṛthvī kyoṃ nigala gayī aura mere baṛe bhāī karṇako kaise yaha śāpa prāpta huā? ise āpa ṭhīk-ṭhīk batāne kī kṛpā kareṃ |
یُدھِشٹھِر نے کہا—میرے بھائی کو شاپ کیسے لگا؟ آپ یہاں اس کی حقیقت بیان کرنے پر قادر ہیں۔ اے نارَد! جنگ کے بیچ زمین نے کرن کے رتھ کا پہیہ کیوں نگل لیا، اور میرے بڑے بھائی کرن کو وہ شاپ کس سبب سے ملا؟ مہربانی فرما کر یہ سب مجھے ٹھیک ٹھیک بتائیے۔
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry into causality: extraordinary events in war are not random but linked to prior actions (karma) and moral transgressions that mature as consequences (often expressed as a śāpa). It also models the ethical duty to seek and speak 'tattva'—the true cause—rather than accept appearances.
After the war, Yudhiṣṭhira questions the sage Nārada about a decisive battlefield incident: Karṇa’s chariot wheel becoming trapped as if the earth swallowed it. He asks how Karṇa came to be cursed in a way that contributed to this downfall, requesting an accurate account of the cause.