शृणु चेदं वचो महां सत्येन वदत: प्रभो,'प्रभो! मैं सत्यकी शपथ खाकर जो कह रहा हूँ, मेरी इस बातको सुनो। मैं अपने इष्ट, आपूर्त, दान, धर्म तथा अन्य शुभ कर्मोकी शपथ खाकर प्रतिज्ञा करता हूँ कि आज श्रीकृष्णके देखते-देखते सम्पूर्ण पांचालोंको सभी उपायोंद्वारा यमराजके लोकमें भेज दूँगा। महाराज! इसके लिये तुम मुझे आज्ञा दे दो”
śṛṇu cedam vaco mahān satyena vadataḥ prabho | prabho! satyena śapathaṃ kṛtvā yad vadāmi tan me vacaḥ śṛṇu | iṣṭāpūrta-dāna-dharma-ādi-śubha-karmabhiḥ śapathaṃ kṛtvā pratijānāmi—adya śrīkṛṣṇasya paśyataḥ sarvopāyair aśeṣān pāñcālān yamarāja-lokaṃ preṣayiṣyāmi | mahārāja! etad-arthaṃ mām adya ājñāpaya ||
سنجے نے کہا—“اے آقا! سچائی سے کہے گئے میرے یہ بھاری الفاظ سنئے۔ میں سچ کی قسم کھا کر کہتا ہوں—میری بات سنئے۔ اپنے یَجْنوں اور عوامی خیرات (اِشٹ و آپورت)، اپنے دان، دھرم اور دیگر نیک اعمال کی قسم کھا کر میں یہ عہد کرتا ہوں کہ آج، شری کرشن کے دیکھتے دیکھتے، ہر ممکن تدبیر سے، تمام پانچالوں کو بلا استثنا یم کے لوک میں پہنچا دوں گا۔ اے مہاراج! اس کے لیے مجھے اپنا حکم عطا کیجیے۔”
संजय उवाच
The verse highlights the moral weight of speech and vows: invoking truth, dharma, and meritorious deeds to authorize one’s promise makes the commitment ethically serious. At the same time, it exposes a tension—religious merit and dharma are being cited to justify a violent intention—inviting reflection on how sacred language can be used to legitimize warfare and vengeance.
A warrior (reported by Sañjaya) addresses the king and seeks formal permission to act. He swears solemnly—by truth and by his religious/charitable merits—that he will, that very day, annihilate the Pāñcālas, even in the presence of Kṛṣṇa, and asks the king to authorize this plan.