Shloka 19
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
यदा च द्रौपदी क्लिष्टा मद्विनाशाय दुःखिता । स्थण्डिले नित्यदा शेते यावद् वैरस्य यातनम्
yadā ca draupadī kliṣṭā madvināśāya duḥkhitā | sthaṇḍile nityadā śete yāvad vairasya yātanam ||
سنجے نے کہا—جب سے دروپدی کو ستایا گیا، وہ غم میں میری ہلاکت کا عزم کیے بیٹھی ہے۔ جب تک دشمنی کی اذیت کا پورا بدلہ نہ چکا دے، وہ روزانہ ننگی زمین پر ہی لیٹتی ہے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a grievous injustice can harden resolve and sustain a long vow of austerity; ethically, it frames vengeance as a response to violated honor, intensifying the inevitability of war and the demand for accountability.
Sañjaya explains that after Draupadī’s suffering, she undertook a severe vow—lying on bare ground daily—until the feud is fully avenged, implying that the warriors cannot be restrained from battle.