Shloka 416
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सुदर्शनीयौ वरदौ त्रिषु लोकेषु विश्लुतौ । भगवान् मित्रने महात्मा कुमारको सुव्रत और सत्यसंध नामक दो सेवक प्रदान किये। वे दोनों ही तप और विद्या धारण करनेवाले तथा महामनस्वी थे। इतना ही नहीं
sudarśanīyau varadau triṣu lokeṣu viślutau | bhagavān mitrane mahātmā kumārako suvrataḥ satyasaṃdha-nāmakaṃ ca dvau sevakau pradadau | tau ubhau tapo-vidyā-dhāriṇau mahāmanasvī ca | na kevalaṃ darśane paramasundarau, vara-pradāne samarthau, triṣu lokeṣu ca vikhyātau |
ویشَمپاین نے کہا—اس معزز بھگوان، اس مہاتما نے مِتر کو کُمارک اور سُورت نام کے، سچ پر قائم دو خادم عطا کیے۔ وہ دونوں تپسیا اور ودیا کے حامل، بلند ہمت تھے۔ نہ صرف دیدہ زیب تھے بلکہ ور دینے کی قدرت رکھتے تھے اور تینوں لوکوں میں مشہور تھے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates ideal service: attendants worthy of trust are characterized by truthfulness (satyasaṃdha), disciplined vows (suvrata), austerity (tapas), and learning (vidyā). Outer excellence (beauty, fame, capability) is presented as secondary to inner ethical formation.
Vaiśaṃpāyana narrates that a revered, great-souled figure grants Mitra two attendants—Kumāraka and Suvrata—describing their virtues and renown, thereby establishing their credibility and the auspiciousness of the gift.