Shloka 7
अथागम्य महाभागास्तत् तीर्थ दारुणं तदा ६ ।। दृष्टवा तोयं सरस्वत्या: शोणितेन परिप्लुतम् । पीयमानं च रक्षोभिर॑हुभि्न॒पसत्तम,नृपश्रेष्ठ॒ वहाँ आकर उन महाभाग मुनियोंने देखा कि उस तीर्थकी दारुण दशा हो गयी है, वहाँ सरस्वतीका जल रक्तसे ओतप्रोत है और बहुत-से राक्षस उसका पान कर रहे हैं
athāgamya mahābhāgās tat tīrthaṁ dāruṇaṁ tadā | dṛṣṭvā toyaṁ sarasvatyāḥ śoṇitena pariplutam || pīyamānaṁ ca rakṣobhir bahubhir nṛpasattama ||
وَیشَمپایَن نے کہا— اے نرپ سَتّم، پھر وہ مہابھاگ رِشی اُس ہولناک تیرتھ پر پہنچے اور انہوں نے دیکھا کہ سرسوتی کا پانی خون سے بھر آیا ہے اور بہت سے راکشس اسے پی رہے ہیں۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that unchecked violence and adharma can defile even sacred places: a tīrtha meant for purification becomes blood-filled, and predatory beings thrive there. It serves as a moral warning about the spiritual and social consequences of war.
A group of revered sages arrives at a tīrtha on the Sarasvatī and witnesses a horrific sight: the river-water is inundated with blood, and many rākṣasas are drinking it, indicating a grim aftermath of conflict and desecration.