Shloka 24
Ārṣṭiṣeṇa’s Siddhi and the Tīrtha-Boons; Sindhudvīpa–Devāpi Brāhmaṇya; Viśvāmitra’s Tapas Begins
इसके बाद महर्षि महोदर पुनः उस श्रेष्ठ तीर्थमें गये और वहाँका प्रचुर जल पीकर उत्तम सिद्धिको प्राप्त हुए ।। तत्र दत्त्वा बहून् दायान् विप्रान् सम्पूज्य माधव: । जगाम वृष्णिप्रवरो रुषड्रोराश्रमं तदा,वृष्णिवंशावतंस बलरामजीने वहाँ ब्राह्मणोंकी पूजा करके उन्हें बहुत धनका दान किया। इसके बाद वे रुषंगु मुनिके आश्रमपर गये
tatra dattvā bahūn dāyān viprān sampūjya mādhavaḥ | jagāma vṛṣṇipravaro ruṣaṅgor āśramaṃ tadā ||
اس کے بعد مہارِشی مہودر پھر اُس برتر تیرتھ میں گیا اور وہاں کا بہت سا جل پی کر اعلیٰ سِدھی کو پہنچا۔ وہاں مَادھو—وِرِشنیوں میں سرفہرست—نے برہمنوں کی حسبِ دستور تعظیم کی اور انہیں بکثرت دان دیا؛ پھر وہ رِشی رُشَنگُو کے آشرم کی طرف روانہ ہوا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through dāna (generous giving) and satkāra (proper honour) toward brāhmaṇas and the learned. Merit is portrayed as arising not only from travel to sacred places but from ethical conduct—reverence, generosity, and humility—performed there.
After reaching that place, Mādhava, described as the foremost of the Vṛṣṇis, honours the brāhmaṇas and gives them abundant gifts. He then departs and goes to the hermitage of the sage Ruṣaṅgu, continuing his journey among sacred sites and ascetic dwellings.