Shloka 50
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
आसन वै मुनयस्तत्र सरस्वत्या: समीपत: । शोभयन्त: सरिच्छेष्ठां गड्जामिव दिवौकस:
āsan vai munayas tatra sarasvatyāḥ samīpataḥ | śobhayantaḥ saricchreṣṭhāṃ gaṅgām iva divaukasaḥ, mahārāja |
وَیشَمپایَن نے کہا—اے مہاراج! وہاں سرسوتی کے قریب کنارے پر منی آسن بچھا کر بیٹھے تھے۔ اُن کی موجودگی سے وہ بہترین ندی سرسوتی یوں آراستہ تھی جیسے دیولोक کے باشندے گنگا کو زینت دیتے ہیں۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates ascetic presence and disciplined living as forces that sanctify a place: holy rivers are not only sacred by nature, but are further ‘adorned’ by those who embody dharma through tapas and restraint.
Vaiśampāyana describes a scene near the Sarasvatī where many sages are seated along the bank; their gathering makes the river shine in splendor, compared to how the gods grace the Gaṅgā.