Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
राजन! तब शत्रुओंको संताप देनेवाले भीमने उन व्याधोंको बहुत धन देकर धर्मराजसे सारा समाचार कहा ।।
sañjaya uvāca |
rājan! tataḥ śatrūṇāṃ santāpa-dāyī bhīmaḥ tān vyādhān bahu dhanaṃ dattvā dharmarājāya sarvaṃ samācāraṃ nyavedayat ||
"asau duryodhano rājan vijñāto mama lubdhakaiḥ |
saṃstabhya salilaṃ śete yasyārthe paritapyase" ||
سنجے نے کہا—اے راجن! پھر دشمنوں کو رنج پہنچانے والے بھیم نے اُن شکاریوں کو بہت سا دھن دے کر دھرم راج کو ساری خبر سنائی۔ “اے راجن! میرے شکاریوں نے اُس دُریودھن کا سراغ لگا لیا ہے؛ جس کے لیے آپ غمگین ہیں، وہ مایا کے زور سے پانی کو روک کر جھیل میں لیٹا ہے۔”
संजय उवाच
Even in war, action is framed by dharma: truthful reporting, rewarding service fairly, and confronting wrongdoing directly rather than through concealment. The verse also highlights how attachment and grief cloud judgment—Dhritarashtra’s sorrow centers on Duryodhana, who is shown resorting to deception.
Bhima obtains crucial intelligence from hunters who have tracked Duryodhana. After rewarding them, he informs Yudhishthira that Duryodhana is hiding in a lake, using magical means to hold back the water and remain concealed—setting up the final confrontation.