Shloka 5
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — दुर्योधनस्य ह्रदप्रवेशः
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Duryodhana’s Entry into the Lake
विव्यधुर्निशितैर्बाणै: कड़कबर्हिणवाजितै: । स्वर्णपुड्खै: शिलाधौतैराकर्णप्रहितैः शरै:,राजन! वे शूरवीर समरांगणमें एक-दूसरेसे टक्कर लेकर कंक और मोरके-से पंखवाले तीखे बाणोंद्वारा परस्पर आघात-प्रत्याघात करने लगे। उनके वे बाण सुनहरी पाँखोंसे सुशोभित, शिलापर साफ किये हुए और कानोंतक खींचकर छोड़े गये थे
sañjaya uvāca |
vivyadhur niśitair bāṇaiḥ kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
suvarṇapuḍkhaiḥ śilādhautair ākarṇaprahitaiḥ śaraiḥ, rājan |
سنجے نے کہا—وہ ایک دوسرے کو تیز تیروں سے چھیدنے لگے؛ جن پر کنگ (گِدھ) اور مور کے پر لگے تھے، جو سنہری پَرچوں سے آراستہ، پتھر پر رگڑ کر صیقل کیے ہوئے، اور کان تک کھینچ کر چھوڑے گئے تھے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, skill and refinement (sharp, polished, fully drawn arrows) can magnify harm; it implicitly invites reflection on the tragic reciprocity of violence even among duty-bound heroes.
Sañjaya describes two opposing heroic fighters engaging at close quarters, exchanging volleys of expertly made arrows—sharp, stone-burnished, gold-adorned, and shot at full draw—signaling an intense phase of the battle.