Shloka 26
Book 9 (Śalya-parva), Adhyāya 13 — Arjuna’s Arrow-storm and the Drauṇi Confrontation
गदां च सहदेवेन शरौघै: समवारयत् | इसी प्रकार उन्होंने नकुलकी चलायी हुई स्वर्ण-दण्ड-विभूषित भयंकर शक्तिका तथा सहदेवकी फेंकी हुई गदाका भी अपने बाणसमूहोंद्वारा निवारण कर दिया ।। शराभ्यां च शतध्नीं तां राज्ञश्चिच्छेद भारत
gadāṃ ca sahadevena śaraughaiḥ samavārayat | śarābhyāṃ ca śatadhnīṃ tāṃ rājñaś ciccheda bhārata ||
سنجے نے کہا—اس نے تیروں کی گھنی بوچھاڑ سے سہدیَو کی پھینکی ہوئی گَدا کو بھی روک دیا۔ اسی طرح نکُل کی سونے کے ڈنڈے والی ہولناک شَکتی کو بھی تیر-برسات سے نِوار کر، اے بھارت، بادشاہ کی اس شَتَگھنی کو دو تیروں سے کاٹ ڈالا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of disciplined prowess: even amid lethal violence, mastery and alertness function as a form of restraint—neutralizing threats swiftly to protect one’s side. It also underscores the Mahābhārata’s ethical tension: excellence in war is admired, yet it serves a tragic, destructive end.
In Sañjaya’s battlefield report, a warrior counters Sahadeva’s thrown mace with a concentrated volley of arrows, and then severs a powerful śataghni weapon with two arrows. The scene emphasizes rapid defensive skill and the escalation of weaponry in the Shalya Parva battles.