Shloka 15
Śalya–Bhīma Gadā-saṃnipāta and Śalya’s Bāṇa-jāla against Yudhiṣṭhira
Book 9, Chapter 11
सदण्डशूला दीप्ताग्रा: शीर्यमाणा: समन्ततः । उल्का भूमिं दिव: पेतुराहत्य रविमण्डलम्,आकाशसे बहुत-सी उल्काएँ सूर्यमण्डलसे टकराकर पृथ्वीपर गिरने लगीं। उनके साथ दण्डयुक्त शूल भी गिर रहे थे। उन उल्काओंके अग्रभाग अपनी दीप्तिसे दमक रहे थे। वे सब-की-सब चारों ओर बिखरी पड़ती थीं
sadaṇḍaśūlā dīptāgrāḥ śīryamāṇāḥ samantataḥ | ulkā bhūmiṃ divaḥ petur āhatya ravimaṇḍalam ||
آسمان سے بہت سی اُلکائیں گویا سورج کے منڈل سے ٹکرا کر زمین پر گرنے لگیں۔ اُن کے ساتھ ڈنڈے والے نیزہ نما شُول بھی گرتے تھے۔ اُن اُلکاؤں کے نوک دار سرے اپنی چمک سے دہک رہے تھے اور وہ ہر طرف ٹوٹ پھوٹ کر بکھرتی جا رہی تھیں۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse functions as an omen: when human conduct descends into large-scale violence and adharma, the epic frames the world itself as reflecting that rupture. It is less a doctrinal instruction than an ethical atmosphere—nature’s terrifying signs underscore the gravity of the war’s moral collapse.
Sañjaya reports dreadful portents: meteors with blazing tips fall from the sky to the earth, seeming to strike the sun’s orb, then shatter and scatter in all directions, appearing like weapon-shapes (staff-armed spikes/spears).