Shloka 121
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
क्रुद्धेन द्रोणपुत्रेण संछन्ना: प्रापतन् भुवि । यक्षों तथा राक्षसोंसे भरे हुए एवं रथों, घोड़ों और हाथियोंसे भयंकर दिखायी देनेवाले रणक्षेत्रमें कुपित हुए द्रोणपुत्रके हाथोंसे कटकर कितने ही क्षत्रिय पृथ्वीपर पड़े थे || १२० $ई || भ्रातृनन्ये पितृनन्ये पुत्रानन्ये विचुक्रुशु:
sañjaya uvāca | kruddhena droṇaputreṇa saṃchannāḥ prāpatan bhuvi | bhrātṝn anye pitṝn anye putrān anye vicukruśuḥ ||
سنجے نے کہا—درون کے بیٹے کے غضب سے ڈھکے ہوئے بہت سے لوگ زمین پر گر پڑے۔ کوئی اپنے بھائیوں کو، کوئی اپنے باپوں کو، اور کوئی اپنے بیٹوں کو پکار پکار کر رونے لگے—قتل و غارت کے بیچ رشتہ داری اور غم کی آوازیں بلند ہو رہی تھیں۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of rage-driven violence: when anger governs action, the battlefield becomes a place of familial lament, revealing how war collapses social and ethical bonds into grief.
Sañjaya describes the aftermath of Aśvatthāman’s furious assault: people fall to the ground, and survivors cry out in anguish, calling for lost brothers, fathers, and sons amid the chaos.