Shloka 16
Yudhiṣṭhira’s Lament and Kṛṣṇa’s Rudra-Cosmogony Explanation (सौप्तिक पर्व, अध्याय १७)
ता: सृष्टमात्रा: क्षुधिता: प्रजा: सर्वा: प्रजापतिम् । बिभक्षयिषवो राजन् सहसा प्राद्रवंस्तदा,राजन! सृष्टि होते ही समस्त प्रजा भूखसे पीड़ित हो प्रजापतिको ही खा जानेकी इच्छासे सहसा उनके पास दौड़ी गयी
tāḥ sṛṣṭamātrāḥ kṣudhitāḥ prajāḥ sarvāḥ prajāpatiṃ | bibhakṣayiṣavo rājan sahasā prādravāṃs tadā ||
پیدا ہوتے ہی بھوک سے ستائی ہوئی وہ تمام مخلوقات، اے راجن، اپنے ہی خالق پرجاپتی کو نگل جانے کی خواہش میں یکایک اسی کی طرف لپک پڑیں۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how raw hunger and desire, if not restrained by dharma and self-governance, can become violently self-destructive—so extreme that beings may turn against the very principle or source that sustains them (Prajāpati).
Immediately after their creation, the beings become intensely hungry and, in a sudden rush, run toward Prajāpati with the intention of eating him; Vaiśampāyana narrates this to King Janamejaya.