Shloka 4
Sauptika-parva Adhyāya 13 — Bhīmasena’s Pursuit of Drauṇi and the Release of a Divine Astra
विश्वकर्मकृता दिव्या रत्नधातुविभूषिता । उच्छितेव रथे माया ध्वजयष्टिरदृश्यत,उस रथपर विश्वकर्माद्वारा निर्मित तथा रत्नमय धातुओंसे विभूषित दिव्य ध्वजा दिखायी दे रही थी, जो ऊँचे उठी हुई मायाके समान प्रतीत होती थी
viśvakarmakṛtā divyā ratnadhātuvibhūṣitā | ucchriteva rathe māyā dhvajayaṣṭir adṛśyata ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اس رتھ پر وشوکرما کا بنایا ہوا، جواہراتی دھاتوں سے مزین ایک آسمانی علم کا ڈنڈا دکھائی دیتا تھا؛ وہ بلند اٹھا ہوا گویا مایا کا مجسم پیکر معلوم ہوتا تھا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes divine splendor with a war-torn setting, suggesting that outward magnificence (royal and celestial signs) can appear even amid moral collapse and violence; it invites reflection on how power and spectacle may mask or coexist with suffering.
The narrator describes a chariot bearing a lofty, celestial flagstaff crafted by Viśvakarman and ornamented with precious metals, emphasizing its extraordinary, almost illusion-like appearance as a striking visual detail in the Sauptika Parva.