स दृष्टवा भीमधन्वानं प्रगृहीतशरासनम्,अश्वत्थामाने देखा कि भयंकर धनुर्थर भीमसेन हाथमें धनुष लिये आ रहे हैं। उनके पीछे श्रीकृष्णके रथपर बैठे हुए दो भाई और हैं। यह सब देखकर द्रोणकुमारके हृदयमें बड़ी व्यथा हुई। उस घबराहटमें उसने यही करना उचित समझा
sa dṛṣṭvā bhīmadhanvānaṃ pragṛhītaśarāsanam | aśvatthāmānaṃ dṛṣṭvā ca bhayaṅkara-dhanurdharam bhīmasenaṃ hastena dhanuḥ gṛhītvā āyāntam | tasya pṛṣṭhataḥ śrīkṛṣṇasya rathopaviṣṭau dvau bhrātarau ca | etad dṛṣṭvā droṇakumārasya hṛdaye mahān vyathā samajāyata | sa tasmin udvege tad eva kartum ucitaṃ mene ||
جب اس نے دیکھا کہ بھیانک جنگجو بھیم سین ہاتھ میں کمان لیے، تیر چڑھائے، اسی کی طرف بڑھ رہا ہے، اور اس کے پیچھے جناردن کے رتھ پر دو بھائی بھی بیٹھے ہیں—تو درون کے پتر اشوتھاما کا دل شدید کرب سے بھر گیا۔ اس اچانک خوف اور دباؤ میں اس نے ایک ہی راہ کو مناسب جانا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how fear and agitation can drive a warrior toward a drastic choice; it implicitly raises an ethical question central to the Sauptika narrative—whether actions taken under panic and wounded pride can be called 'proper' (ucita) in the light of dharma.
Aśvatthāmā sees Bhīma advancing with weapons ready, with two Pāṇḍava brothers behind him on Kṛṣṇa’s chariot. Overwhelmed by distress, Aśvatthāmā decides upon what he believes is the appropriate next action, setting up the ensuing events of the Sauptika Parva.