Shloka 3
दुर्योधनं समासाद्य सामात्यं भरतर्षभ । दुःखारतों भरतश्रेष्ठमिदं वचनमब्रवीत्,वैशम्पायनजीने कहा--भरतकुलभूषण जनमेजय! परम बुद्धिमान् राजा धूृतराष्ट्रने पाण्डवोंको जानेकी आज्ञा दे दी, यह जानकर दुःशासन शीघ्र ही अपने भाई भरतश्रेष्ठ दुर्योधनके पास, जो अपने मन्त्रियों (कर्ण एवं शकुनि)-के साथ बैठा था, गया और दु:ःखसे पीड़ित होकर इस प्रकार बोला
duryodhanaṃ samāsādya sāmātyaṃ bharatarṣabha | duḥkhārto bharataśreṣṭham idaṃ vacanam abravīt ||
ویشَمپاین نے کہا—اے بھرتوں کے سردار! وہ غم سے بے قرار ہو کر وزیروں کے ساتھ بیٹھے ہوئے دُریودھن کے پاس پہنچا اور بھرت خاندان کے پیشوا سے یہ بات کہی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sorrow and agitation can propel political actors toward impulsive counsel and factional decision-making; it foreshadows ethically charged choices where emotion, not dharma, may dominate deliberation.
The narrator describes a distressed figure approaching Duryodhana, who is seated with his advisers, and beginning to speak—introducing the next exchange in the Sabha Parva’s unfolding conflict.