Shloka 12
अयं मां सुद॒ढं क्षुद्र: कौरवाणां यशोहर: । क्लिश्राति नाहं तत् सोढुं चिरं शक्ष्यामि कौरवा:,कुरुवंशी क्षत्रियो! यह कुरुकुलकी कीर्तिमें कलंक लगानेवाला नीच दुःशासन मुझे बहुत कष्ट दे रहा है। मैं इस क्लेशको देरतक नहीं सह सकूँगी
ayaṃ māṃ sudṛḍhaṃ kṣudraḥ kauravāṇāṃ yaśoharaḥ | kliśrāti nāhaṃ tat soḍhuṃ ciraṃ śakṣyāmi kauravāḥ ||
اے کوروو! یہ کمینہ، جو کوروؤں کی ناموری پر دھبہ لگاتا ہے، دُشّاسن مجھے سخت اذیت دے رہا ہے۔ میں اس کرب کو زیادہ دیر تک برداشت نہیں کر سکوں گی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma manifests as public humiliation and the stripping of honor; a single person’s cruelty can stain an entire lineage’s reputation, making ethical restraint and protection of dignity central to kṣatriya and royal duty.
In the Kuru court context, a woman (implicitly Draupadī) laments that a vile Kaurava (contextually Duḥśāsana) is grievously tormenting her and that she cannot endure the outrage much longer, underscoring the escalating injustice in the assembly.