सभा-पर्व, अध्याय ६१ — द्रौपदी-प्रश्नः, सभाधर्मः, सत्यवचन-नियमः
युधिछिर उवाच शतं दासीसहस््राणि तरुण्यो हेमभद्रिका: । कम्बुकेयूरधारिण्यो निष्ककण्ठ्यः स्वलंकृता:,युधिष्ठिरने कहा--मेरे पास एक लाख तरुणी दासियाँ हैं, जो सुवर्णमय मांगलिक आभूषण धारण करती हैं। जिनके हाथोंमें शंखकी चूड़ियाँ, बाँहोंमें भुजबंद, कण्ठमें निष्कोंका हार तथा अन्य अंगोंमें भी सुन्दर आभूषण हैं। बहुमूल्य हार उनकी शोभा बढ़ाते हैं। उनके वस्त्र बहुत ही सुन्दर हैं। वे अपने शरीरमें चन्दनका लेप लगाती हैं, मणि और सुवर्ण धारण करती हैं तथा चौसठ कलाओंमें निपुण हैं। नृत्य और गानमें भी वे कुशल हैं। ये सब-की-सब मेरे आदेशसे स्नातकों, मन्त्रियों तथा राजाओंकी सेवा-परिचर्या करती हैं। राजन! यह मेरा धन है, जिसे दाँवपर लगाकर मैं तुम्हारे साथ खेलता हूँ
yudhiṣṭhira uvāca—śataṃ dāsīsahasrāṇi taruṇyo hemabhadrikāḥ | kambukeyūradhāriṇyo niṣkakaṇṭhyaḥ svalakṛtāḥ ||
یُدھِشٹھِر نے کہا—میرے پاس نوخیز کنیزوں کے سیکڑوں ہزار ہیں، جو سونے کے مبارک زیورات سے آراستہ ہیں—ہاتھوں میں شَنگھ کی چوڑیاں، بازوؤں میں کَیور، اور گلے میں نِشک کے ہار؛ ہر طرح سے مزین۔ اے راجن! یہی میرا دھن ہے؛ اسی کو میں تمہارے ساتھ کھیل میں داؤ پر رکھتا ہوں۔
युधिछिर उवाच
The verse highlights the ethical danger of gambling and unchecked desire: even immense royal prosperity is reduced to stakeable ‘property,’ revealing how adharma can normalize treating persons and relationships as commodities.
In the dice-hall episode of the Sabha Parva, Yudhiṣṭhira enumerates his riches while wagering against his opponent; here he lists vast numbers of richly adorned maidservants as part of what he is prepared to stake in the game.