दशान्यानि सहस््राणि यतीनामूर्थ्वरेतसाम् । भुज्जते रुक्मपात्रीभिय्युधिष्ठिरनिवेशने,इसी प्रकार युधिष्ठिरके महलमें दूसरे दस हजार ऊर्ध्वरेता यति भी सोनेकी थालियोंमें भोजन करते हैं
daśānyāni sahasrāṇi yatīnām ūrdhvaretasām | bhuñjate rukmapātrībhiḥ yudhiṣṭhira-niveśane ||
اسی طرح یُدھِشٹھِر کے محل میں مزید دس ہزار اُردھوریتا یتی بھی سونے کے برتنوں میں کھانا کھاتے تھے۔
दुर्योधन उवाच
The verse highlights dharmic kingship expressed through large-scale hospitality and support of ascetics—feeding the disciplined and virtuous is portrayed as a visible sign of merit and righteous prosperity, even as it can provoke envy in rivals.
Duryodhana is describing what he observes in Yudhiṣṭhira’s establishment: vast numbers of celibate renunciants are being served food in great splendor, using golden vessels—part of a broader depiction of Yudhiṣṭhira’s wealth, order, and prestige.