Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
सर्वारम्भा: सुप्रवृत्ता गोरक्षा कर्षणं वणिक् । विशेषात् सर्वमेवैतत् संजज्ञे राजकर्मण:
sarvārambhāḥ supravṛttā gorakṣā karṣaṇaṁ vaṇik | viśeṣāt sarvam evैतat saṁjajñe rājakarmaṇaḥ ||
گائے کی حفاظت، کھیتی باڑی اور تجارت وغیرہ کے سبھی کام خوش اسلوبی سے پھلنے پھولنے لگے۔ خصوصاً بادشاہ کی منظم کارگزاری ہی کے سبب یہ سب کچھ بہترین طور پر انجام پاتا تھا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches that effective kingship (rājakarma/rāja-dharma in action) is the foundation of public welfare: when the ruler maintains order and proper administration, agriculture, cattle-protection, and commerce thrive, benefiting the whole society.
Vaiśampāyana describes a period of well-being in the kingdom: various economic and social activities—especially cattle-rearing/protection, farming, and trade—are running smoothly, attributed chiefly to the king’s sound governance.