Shloka 17
राजसूयविचारः — Deliberation on the Rajasuya and the Summoning of Kṛṣṇa
भक्ष्यभोज्यैश्न विविधैर्यथाकामपुरस्कृतै: । रत्नौघतर्पितिस्तुष)ेदधिजैश्व समुदाह्मतम् । तेजस्वी च यशस्वी च नृपेभ्यो5भ्यधिको5भवत्,नाना प्रकारके भक्ष्य-भोज्य पदार्थ, मनोवांछित वस्तुओंका पुरस्कार तथा रत्नराशिका दान देकर तृप्त एवं संतुष्ट किये हुए ब्राह्मणोंने राजा हरिश्वन्द्रको आशीर्वाद दिये। इसीलिये वे अन्य राजाओंकी अपेक्षा अधिक तेजस्वी और यशस्वी हुए हैं
bhakṣya-bhojyaiś ca vividhair yathākāma-puraskṛtaiḥ | ratnaugha-tarpitaiḥ tuṣṭaiḥ dadhi-jaiś ca samāhṛtam | tejasvī ca yaśasvī ca nṛpebhyo 'bhyadhiko 'bhavat ||
طرح طرح کے کھانے پینے کی چیزوں سے، ہر ایک کی خواہش کے مطابق انعام و عطیہ دے کر، اور جواہرات کے ڈھیر نیز دہی، دودھ وغیرہ نذر کر کے برہمنوں کو پوری طرح سیر و خوشنود کیا گیا۔ اُن خوشنود برہمنوں کی دعاؤں سے راجہ ہریش چندر دوسرے راجاؤں کے مقابلے میں زیادہ تابندہ اور زیادہ نامور ہوا۔
नारद उवाच
Educational Q&A
Honoring the worthy through generous giving—especially to learned brāhmaṇas—brings blessings that manifest as tejas (moral-spiritual power) and yaśas (good fame), making a ruler truly eminent beyond mere wealth or force.
Nārada describes how King Hariścandra satisfied brāhmaṇas with abundant foods, desired gifts, and heaps of jewels; pleased, they bestowed blessings on him, and as a result he became more illustrious and renowned than other kings.