Shloka 26
Chapter 6: Dāruka’s Report; Arjuna Witnesses Dvārakā’s Desolation (दारुकवृत्तान्तः—अर्जुनस्य द्वारकादर्शनम्)
सो<हं तौ च महात्मानौ चिन्तयन् भ्रातरौ तव,तबसे मैं तुम्हारे दोनों भाई महात्मा बलराम और श्रीकृष्णका तथा कुटुम्बीजनोंके इस घोर संहारका चिन्तन करके शोकसे गलता जा रहा हूँ। मुझसे भोजन नहीं किया जाता। अब मैं न तो भोजन करूँगा और न इस जीवनको ही रखूँगा। पाण्डुनन्दन! सौभाग्यकी बात है कि तुम यहाँ आ गये
so 'haṃ tau ca mahātmānau cintayan bhrātarau tava, tapase me tumhāre donoṃ bhāī mahātmā balarāma aur śrīkṛṣṇakā tathā kuṭumbījanonke is ghora saṃhārakā cintana karke śokase galatā jā rahā hūṃ. mujhse bhojana nahīṃ kiyā jātā. ab maiṃ na to bhojana karūṃgā aur na is jīvanako hī rakhūṃgā. pāṇḍunandana! saubhāgyakī bāta hai ki tuma yahāṃ ā gaye
میں تمہارے اُن دو عظیم النفس بھائیوں—بلرام اور شری کرشن—اور اپنے قبیلے والوں کی اس ہولناک ہلاکت کو سوچ سوچ کر غم میں گھل رہا ہوں۔ مجھ سے کھانا نہیں کھایا جاتا۔ اب نہ میں کھاؤں گا اور نہ ہی اس زندگی کو باقی رکھوں گا۔ اے پاندو کے فرزند! یہ سعادت ہے کہ تم یہاں آ پہنچے ہو۔
वसुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological collapse that can follow mass violence: even a righteous elder like Vasudeva is overwhelmed by grief and turns toward self-denial. It underscores impermanence and the need for steadiness in dharma when confronted with irreversible loss.
After the catastrophic internecine destruction of the Yādavas and the departure of Kṛṣṇa and Balarāma, Vasudeva speaks to a Pāṇḍava who has arrived. He confesses that constant remembrance of the two brothers and the slaughter of their kin has made him unable to eat, and he expresses a resolve to abandon food and even life.