Shloka 27
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
ततो देवैर््रषिभिश्नापि कृष्ण: समागतकश्चारणैश्नैव राजन । गन्धर्वाग्र्यैरप्सरोभिववराभि: सिद्धेः साध्यैश्ञानतै: पूज्यमान:,नरेश्वर! तदनन्तर भगवान् श्रीकृष्ण श्रेष्ठ गन्धर्वों, सुन्दरी अप्सराओं, सिद्धों और साध्योंद्वारा विनीत भावसे पूजित हो देवताओं, ऋषियों तथा चारणोंसे भी मिले
tato devair ṛṣibhiś cāpi kṛṣṇaḥ samāgataś ca cāraṇaiś caiva rājan | gandharvāgryair apsarobhiś ca varābhiḥ siddhaiḥ sādhyaiś ca natyaiḥ pūjyamāno nareśvara ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اے بادشاہ! پھر کرشن سے دیوتا، رِشی اور چَارَن بھی آ ملے۔ اے نرادھیش! اس کے بعد برگزیدہ گندھرو، بہترین اپسراؤں، اور سرِتسلیم خم کیے ہوئے سِدھوں اور سادھیوں نے نہایت انکساری سے بھگوان شری کرشن کی پوجا کی؛ اور یوں وہ تمام جمع شدہ آسمانی طبقات کی طرف سے بجا طور پر معزز و مکرم ٹھہرے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that spiritual and moral eminence naturally draws reverence: Kṛṣṇa is honored by multiple celestial orders, suggesting that true authority is validated by virtue and divine stature rather than coercion.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa is approached and honored by gods, sages, and celestial performers (Cāraṇas, Gandharvas, Apsarases), as well as Siddhas and Sādhyas who bow to him—depicting a grand, reverential gathering around him.