Shloka 11
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
ततो महान् निनद: प्रादुरासीत् सस्त्रीकुमारस्य पुरस्य तस्य । अथाब्रवीत् केशव: संनिवर्त्य शब्दं श्रुत्वा योषितां क्रोशतीनाम्,इतनेहीमें उस नगरकी स्त्रियों और बालकोंके रोनेका महान् आर्तनाद सुनायी पड़ा। विलाप करती हुई उन युवतियोंके करुणक्रन्दन सुनकर श्रीकृष्ण पुन: लौट आये और उन्हें सान्त्वना देते हुए बोले--
tato mahān ninadaḥ prādurāsīt sa-strī-kumārasya purasya tasya | athābravīt keśavaḥ saṃnivartya śabdaṃ śrutvā yoṣitāṃ krośatīnām |
تب اُس شہر میں، جو عورتوں اور بچوں سے بھرا تھا، بڑا شور و غوغا برپا ہوا۔ نوحہ کرتی عورتوں کی چیخ و پکار سن کر کیشوَ (کرشن) پلٹ آئے اور انہیں تسلی دینے کے لیے کلام کرنے لگے۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid inevitable collapse and the consequences of collective wrongdoing, dharma expresses itself as immediate compassion: responding to the suffering of the vulnerable (women and children), restraining oneself, and offering consolation rather than indifference.
A loud, anguished outcry rises from the city where women and children are present. Hearing their wailing, Kṛṣṇa (Keśava) turns back and begins to address them, intending to calm and console them.