यशक्षु दर्पक्ष तथा प्रियाणि सर्वाणि कार्याणि च तेन केतुना । साकं कुरूणां हृदयानि चापतन् बभूव हाहेति च नि:स्वनो महान्
sañjaya uvāca | yaśaś ca darpaś ca tathā priyāṇi sarvāṇi kāryāṇi ca tena ketunā | sākaṃ kurūṇāṃ hṛdayāni cāpatann babhūva hāheti ca niḥsvano mahān ||
اس گرے ہوئے عَلَم کے ساتھ ہی کُروؤں کی شان و شوکت اور غرور بھی ڈھہ گئے؛ اُن کی تمام عزیز امیدیں اور تدبیریں پامال ہو گئیں، اور گویا اُن کے دل بھی اسی کے ساتھ گر پڑے۔ پھر ہر طرف “ہائے! ہائے!” کی ایک عظیم چیخ بلند ہوئی—جنگ کے بیچ اجتماعی یأس کی نحوست بھری صدا۔
संजय उवाच
The verse highlights how external symbols (like a banner) embody collective identity and resolve; when such a symbol falls, it can precipitate inner collapse—pride, confidence, and purpose—showing the ethical fragility of power grounded in arrogance rather than steadiness of dharma.
Sañjaya reports that a prominent banner has fallen; with it the Kaurava host feels its honor, pride, cherished aims, and courage collapsing, and a widespread cry of lamentation erupts across the battlefield.